ساختمان‌هاى قديمى اطراف آن ، اعّم از رواق‌ها ، قتلگاه ، خزانه و . . . حائر است . علامه مجلسى ( قدس سره ) گفته است : نزد اين جانب ، مشهور اين است كه مجموع صحن قديم ، تا پيش از توسعهء دولت صفوى ، حائر مىباشد و براى اثبات ديدگاه خود ، به اخبار و احاديثى استدلال كرده كه از جمله مىگويند : وقتى داخل حائر شدى ، مىايستى و مىگويى . . . سپس كمى راه مىروى و هفت‌مرتبه الله اكبر مىگويى ؛ آنگاه مقابل قبر مطهر مىايستى و مىگويى . . . تا اينكه گفته است : سپس كمى راه مىروى و مىگويى . . . تا اينكه آورده است : آنگاه دست‌هاى خود را بلند مىكنى و بر قبر شريف مىگذارى و از اين قبيل روايات كه در آنها ، دستور به دو مرتبه راه رفتن و قدم‌هاى كوتاه برداشتن بعد از ورود به حائر ، به چشم مىخورد و بر نوعى توسعه در حائر ، دلالت دارد و اين ديدگاه ، قوى و استوار است و اصل مسئله اقامهء نماز در آنجا ، آن را تأييد مىكند كه خود حاكى از نوعى توسعه ، در حائر مقدس مىباشد . امّا اندازه و آنچه در اين خصوص از منابع تاريخى و حديثى به دست ما رسيده ، مبهم و نامعلوم است و احتياط اين است كه در اندازه حائر ، به روضهء مقدسه اكتفا نماييم . « 1 » چون اندازه حائر و نقل دقيق آن از ميان ديدگاه‌هاى مختلف روشن نشده است ، ازنظر آيت الله شيخ جعفر شوشترى ، درست‌تر اين است كه بر مساحت مورد اتفاق همه كه عبارت از روضهء مقدسه و همان داخل شبستان شريف است ، اكتفا شود و اين سخن قهراً ، به اصل تعيين اندازه حائر در دوران امام صادق ( ع ) ، مربوط مىشود و بازگشتن به جاى اوّل است .

--> ( 1 ) . جعفر شوشترى ، خصائص الحسينيه ، صص 190 و 191 .